آدمها اصلا عجیب غریب نیستند،

فقط گاهی عشقشان تمام می شود!

مثل سوی چشمهایشان،

مثل شنواییشان،

مثل اشتهایشان،

مثل اعصاب و حوصله شان...

گاهی عشقشان تمام می شود.
آدم وقتی عشقش تمام می شود کمتر عصبانی می شود،

کمتر غصه می خورد،

کمتر شبها بی خواب می شود،

کمتر راه گلویش بسته می شود،

کمتر زیر چشمهایش گود می افتد،

کمتر پیش می آید دلش برای صدایی،

برای حرکتی ضعف برود...


آدم، بعد از رفتن بعضی ها،

تمام می شود...